วันหนึ่ง...ผมอ่านหนังสือแล้วเจอประโยคนึงในการ์ตูนเรื่องหนึ่งถามมาสั้นๆว่า

                       " รู้มั้ยความฝันคืออะไร? "

ผมหยุดคิดที่ประโยคนั้นวูบหนึ่งก่อนจะพลิกหน้าต่อไปเพื่อหาคำตอบของ
ประโยคคำถามนั้น

                         "นั่นสิมันคืออะไรล่ะ....?"

ผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่บนโลกนี้มีความฝัน ต่อให้เป็นคนบ้าก็เถอะ แต่นิยามคำว่าความฝันของคนเหล่านั้นคืออะไรล่ะ ถามผมเหรอ? ผมเองก็ไม่รู้หรอก จนกระทั่งผมพลิกหน้าต่อไปแล้วได้คำตอบที่ทำให้ผมแอบยิ้มได้เล็กๆขึ้นมา

                     "ความฝันก็คือสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำไง....."

ผมชอบนะ พอใจในคำตอบที่นักเขียนเขาให้มา ชอบมากๆเลย จริงแฮะ มันก็คือสิ่งที่เราไม่ได้ทำไงเราถึงได้ฝันจะเป็นอย่างนั้น มนุษย์เราก็แปลกนะ ชอบมองแต่ยอดภูเขา ไม่นึกถึงตอนที่ปีนขึ้นมา แม้กระทั่งฝันยังฝันถึงวันที่เราไปถึงจุดสูงสุดเลย เพราะเราไม่เคยก้าวเดิน เพราะเราไม่เคยลงมือทำ เพราะเราไม่เคยเอื้อมคว้าฝัน หรือแม้แต่จะตะกายขึ้นไป มันถึงเป็นได้แค่เพียงความฝัน
มันก็มีอยู่แค่นี้น่ะแหละ  แค่เส้นบางๆ ระหว่างคำว่า หยุดนิ่ง กับก้าวเดิน เพียงเเค่ชั่วเสี้ยววินาทีที่เราเริ่ม นั่นแหละจะเป็นตัวกำหนด ว่า มันจะเป็นแค่ความฝัน หรือ ความเป็นจริง ช่วงที่สำคัญที่สุด มันก็ตอนทำความฝันนี่แหละอย่าเบื่อที่จะพยายาม ท้อได้แต่ก็ห้ามถอย เหนื่อยก็หยุดพัก กำลังใจมีอยู่รอบตัว หัดหาใส่ตัวเองบ้าง ไม่ต้องให้ใครเขามาคอยประคบประหงม ทางมันมีขรุขระบ้างเป็นธรรมดา แต่อย่างว่าแหละ ถนนไม่ได้พังทั้งสายซะหน่อย วันนึง เมื่อเราถึงจุดหมาย นั่นแหละ ความเป็นจริงล่ะ

---------------------------------------------------------

          ที่ผมลงมือพิมพ์ไอบทความสั้นๆนี้ลงมาในพื้นที่เล็กๆของผมเนี่ย เพราะ วันนี้ผมหยุดมองตัวเองว่า 
                           "เรากำลังทำอะไรอยู่....?"
ผมกล้าตอบได้เต็มปากว่าวันนี้ผม เริ่มที่จะเดินตามทางของผมแล้ว เพื่อนๆผมที่เริ่มออกเดินแล้วก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่ในอีกหลายๆคนนั้น กลับยังหยุดอยู่กับที่ ซ้ำยังกลับจะถดถอยลงไปด้วยซ้ำมันไม่รู้สิผมอาจจะซีเรียสเกินไปก็ได้มั้ง แต่มันน่าหงุดหงิดเหมือนกัน ที่เวลาเราจะทำอะไรซักอย่าง แต่รอบๆมันกลับจืดชืดอยู่กับที่ และนิ่งเงียบไปเสียหมด กลายเป็นสิ่งที่น่ารำคาญไปในที่สุด ซึ่งผมก็ไม่โทษพวกเขานะ ไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย ผมเห็นพวกเขายังยิ้มหัวเราะ และก็เล่นกวนส้นตีนกับผมอยู่ทุกๆวัน มันก็สนุกนะ แต่หลังจากนี้ล่ะ มันจะเป็นยังไง หากคุณไม่ก้าวเดินในวันเวลาที่คุณยังมีเรี่ยวแรงอยู่เต็มร้อย หากคุณสำนึกแล้วต้องการที่จะออกก้าวเดินในวันที่เรี่ยวแรงของคุณไม่มีเหลืออีกแล้ว อย่าฆ่าตัวเองด้วยคำว่า "ความสนุก" และคำว่า "วันหลัง" เพราะอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้ก็ได้ "ที่ผมเขียนมันขึ้นมา เพราะอยากให้ใครหลายๆคนกล้าที่จะก้าว เริ่มก้าวเดินบนเส้นทางของตัวเอง ผมไม่กล้าที่จะไปเสือกเรื่องของใครหรอกครับ แค่อยากให้รู้ว่าที่เขียนเนี่ย เพราะความเป็นห่วง แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่พวกคุณมองข้าม มันก็เรื่องของพวกคุณ ผมทำได้แค่นี้ ผมอาจจะจริงจังกับชีวิตเกินไปก็ได้นะ แต่อย่างน้อยเมื่อถึงวันนึง ผมก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายในอดีต หากผมไม่ได้ลงมือทำ ชีวิตของพวกคุณ คุณจัดการกันเอาเอง เลือกเองว่าจะปล่อยให้สิ่งที่คุณสนุกอยู่กับมัน ค่อยๆกัดกินชีวิตของคุณไปเรื่อยๆ หรือหันมาสนุกกับสิ่งที่ไม่มีวันที่จะทรยศคุณ เลือกเอาเอง......."

---------------------------------------------------------

PS*1 ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ยังหลงเข้ามาอ่านเรื่องเล็กๆน้อยๆจากความคิดของผม หวังว่าสิ่งที่ผมสื่อออกไป จะให้อะไรกับคุณบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี อ่านแล้วอาจจะคิดร้ายกับผมก็ได้ผมไม่ว่า อย่างน้อย มันก็แปลว่าคุณยังมีความรู้สึกรู้สากันอยู่บ้าง แต่ถ้าพวกคุณอ่านแล้วคิด แล้วเริ่มลงมือทำอะไรสักอย่างให้กับชีวิต ผมขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง แปลว่าเราพูดภาษาเดียวกัน ขอบคุณมากๆครับ

PS*2 ขอโทษหากคำพูดที่ผมใช้มันแรงเกินไป ขอโทษอย่างยิ่งหากสิ่งที่ผมพูดมันไปเสียดแทงจิตใจของใคร และขอโทษอย่างสูงสุด หากคุณคิดว่าสิ่งที่ผมพูดมันจะไปเสือกกับชีวิตของคุณ ขอโทษจริงๆผมไม่ตั้งใจ บอกแล้วชีวิตคุณ คุณไปจัดการกันเอาเอง

PS*3 ขอบคุณการ์ตูนดีๆจากพี่หมู PUCK ที่ทำให้ผมได้คิดอะไรหลายๆอย่าง
ขอบคุณอย่างยิ่งใครๆหลายคนรอบตัวผมที่เริ่มเดินมาด้วยกัน พวกคุณเป็นกำลังใจ และเป้นเพื่อนที่ดีเสมอ และขอบคุณอย่างสูงสุดสำหรับคนที่ยังไม่ทำอะไรสักอย่าง มันเป็นแรงผลักดันให้ผมไม่อยากเป็นแบบพวกคุณ ขอบคุณครับ........